België

Kerk en Leven publiceert Leuvense ketterij

20-04-2013

Het Vlaams “parochieblad” Kerk en Leven is er weer eens in geslaagd om geloofsverwarring te bevorderen, met dank aan Kristof Struys, docent theologie aan de KU Leuven en het Johannes XXIII seminarie in Leuven. Wij citeren uit K&L van 10-4-2013, p.17, “Geloofsvragen. Vraag het aan Theo”, over de kruisdood van Jezus:

… In de geschiedenis werd de kruisdood soms verstaan als een zoenoffer: door zijn zonden heeft de mens God danig beschaamd, in die mate zelfs dat God dat zondige gedrag enkel kan en wil vergeven op voorwaarde dat er een onvoorstelbaar groot offer aan Hem wordt gebracht. De mens is echter niet in staat om een dergelijk offer aan God te brengen. In die logica zou het Gods wil zijn dat Jezus sterft aan het kruis en zich offert voor de zonden van de mensen.

Volgens een meer hedendaagse visie in de theologie is de kruisdood van Jezus niet de wil van de Vader. God heeft de kruisdood van Jezus niet principieel en planmatig gewild. Jezus’ kruisdood is eerst en vooral een teken van het menselijke ongeloof en de zonde die er niet in slaagden het radicale van Jezus’ liefde haar juiste plaats te geven. In Jezus’ tijd bleven bepaalde instanties evenwel de Wet boven de mens plaatsen. De kruisdood is in de geest van de hedendaagse theoloog dus een teken van de “onliefde” van de mensheid zowel als een teken van de radicale liefde van Jezus voor de mens.

De kruisdood is vervolgens ook een teken van de liefde van de Vader: in zijn almacht had God de liefdesweg van Jezus kunnen onderbreken. Dat deed Hij echter niet. Hij gaf Jezus de vrijheid om die liefdesweg te volbrengen, ook al moest Hij dat bekopen met zijn leven. De kruisdood is dus niet de wil van God, maar wel een teken van de liefde van God voor het leven van Jezus. Van Jezus’ heilsoffer gaat een appel uit aan iedere gelovige.

Onze commentaar

Als dit een weergave is van wat er heden ten dage aan theologiestudenten en seminaristen als theologische leerstof wordt aangeboden, dan moeten we concluderen dat het zeer droevig gesteld is met het peil ervan. Daarenboven is dit zeker geen theologie die in overeenstemming is met de katholieke geloofsleer en catechismus. Zij is zelfs formeel in tegenspraak met de evangeliën.

Dit laatste zal waarschijnlijk de betrokken theologen niet deren, vermits voor hen niet het evangelie telt, maar wat zij ervan gemaakt hebben, op basis van hun persoonlijke interpretaties, de “hedendaagse inzichten” en hun eliminaties van al wat daar niet bij past.

De katholieke leer heeft Jezus’ kruisdood niet “soms”, maar steeds als een zoenoffer beschouwd. Een belangrijke voorafbeelding hiervan is het offer van Abraham, die in zijn gehoorzaamheid aan God bereid was zelfs zijn zoon Isaac te offeren. Hij werd de stamvader van het geslacht dat naar Jezus leidde, die door de Kerk o.m. het “Lam Gods” genoemd wordt (als dusdanig afgebeeld in het misschien wel beroemdste schilderij ter wereld, dat van de gebroeders van Eyck, in de St Baafs-kathedraal van Gent). Een lam werd ten tijde van Jezus courant gebruikt als zoenoffer.

Christus liet zich even gewillig als dit offerdier ter dood brengen. Dit gebeurde niet – zoals het betrokken artikel ons wil doen geloven – omdat “Hij besefte dat Hij zijn radicale wijze van lief te hebben met zijn dood zou bekopen”, zonder dat zijn Vader daarover veel in de pap te brokken had. Dat is niet alleen een ketterij, maar daarenboven een theologische kwakzalverij van een kinderachtig niveau. Christus heeft water en bloed gezweet om zijn menselijke wil in volledige overeenstemming te houden met die van zijn Vader. Dit wordt duidelijk en in detail beschreven in de evangelische passage van het passieverhaal die eindigt met de welbekende woorden: “Niet mijn wil, maar uw Wil geschiede” (Mat. 26:39; Joh. 15:7).

Dankzij deze beslissende overgave van Jezus aan de Wil van zijn Vader werden we vrijgekocht. Hij nam die beslissing in het bewustzijn dat het lijden en de dood die Hij voorzag niet een dramatisch bijverschijnsel was van zijn strikt persoonlijke liefdesweg, maar een essentieel en noodzakelijk onderdeel van zijn levenstaak, in gehoorzame eenheid met zijn Goddelijke Vader. Had Hij toen afgehaakt, dan was zijn leven en prediking waardeloos geweest en zou de mensheid voor eeuwig verstoken gebleven zijn van de mogelijkheid tot het eeuwig leven bij God. Met zijn kruisdood bekwam Hij vergiffenis voor al de zonden van onze voorouders, in het bijzonder die van onze stamvader Adam. Aldus kon het uiteindelijk geestelijk herstel van diens fysisch en psychisch zwaar door de erfzonde aangetaste afstammelingen worden ingezet. Daarom zingt de Kerk tijdens de paaswake: “Qui pro nobis aeterno Patri Adae debitum solvit et verteris piaculi cautionem pio cruore detersit” : “Die voor ons de schuld van Adam aan de eeuwige Vader betaald heeft en de schuldbrief van de erfzonde heeft uitgewist met het bloed van zijn hart”.

In het hier aangehaald artikel wordt de God van Adam, Abraham, Mozes en de katholieke traditie herleid tot een karikaturaal personage dat zich beledigd voelt en daarop reageert door een “onvoorstelbaar groot offer” te eisen. De logica van God, die deze van de mensen ver te boven gaat, wordt aldus gedegradeerd tot een infantiele theologische logica, die niet in overeenstemming is met het katholiek gelovig denken over God. Gods Wil wordt niet geleid door wraakgevoelens, maar door een oneindige liefde. Als Hij een zoenoffer wil, dan is dat omdat zulks absoluut onontbeerlijk is voor het geestelijk herstel van zijn geliefde schepsels. Daarenboven schonk Hij hiertoe zijn eigen Zoon, die met Hem van alle eeuwigheid in volmaakte liefde verbonden was, bleef en zal blijven.

Dit gebeurde niet als een teken van “de liefde van God voor het leven van Jezus”, alsof God de Vader vanuit zijn hemel “supporterde” voor Jezus en zijn gedragingen met een passieve maar welwillende belangstelling volgde. Men stuit hier zelfs op een ernstige contradictie, als deze theologie beweert dat God niets ondernam om het leven van Jezus te redden, uit liefde voor datzelfde leven. Hoe men met zulke van primaire logica gespeende argumentatie de hedendaagse mens terug naar het Godsgeloof meent te kunnen leiden, is een van de mysteries van dit soort hedendaagse theologische schrijverij. Het artikel van Kristof Struys eindigt met de wereldschokkende bevinding: “Van Jezus’ heilsoffer gaat een appel uit aan iedere gelovige”. Kan het nog veel banaler?

Één reactie op “België”

Als het er op aankomt mee te zijn met de tijd, homoseks en homoseksuele relaties goed te keuren, laat het Belgisch episcopaat van zich horen, vooral bij monde van bisschop Bonny. Dit terwijl hun kerken verder leeglopen, en ze de Schrift, de paus en een hoge Vaticaanse Commissie negeren of tegenspreken.

Maar als het er op aankomt de gelovigen en tenslotte alle mensen op te roepen tot een leven waarin God een belangrijke plaats inneemt, tot een leven waarin de zondagse Eucharistie een must is, dan zijn ze niet thuis en hoor je ze niet.

De mode van de dag volgen, inclusief allerlei aberraties, is altijd gemakkelijker dan de authentieke christelijke boodschap concreet verspreiden.

Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s