België

Een bekommerde vrijmetselaar over de teloorgang van onze joods-christelijke erfenis

27-03-2014

Het is niet de eerste maal dat niet-kerkelijke personen een grote bekommernis tonen over de toestand van het christendom in onze welvaartslanden. Het lijkt soms alsof de teloorgang van christelijke waarden en gebruiken voor hen pijnlijker is dan voor nogal wat zelfgenoegzame woordvoerders van katholieke signatuur.

In de kersteditie van Tertio (24-12-2003) verscheen een interview met Luc Van der Kelen, de recent gepensioneerde commentator van het Laatste Nieuws. Het illustreert goed wat we zonet bedoelden. Van zichzelf zegt hij dat hij een vrijmetselaar is, maar geen atheïst: “Ik ben een twijfelende zoeker, een christelijk agnost”. Hij geeft toe dat er in vrijmetselaarskringen een sterke antikatholieke kramp aanwezig is, die hij omschrijft als “een revanchistisch gevoel: Nu zijn wij de baas, we gaan hen eens pakken.” Maar hijzelf schijnt geen last van te hebben van zulke kramp, integendeel. Hierna laten we onze lezers hierover oordelen, aan de hand van enkele van zijn uitspraken tijdens dit interview.

“Als jongere ging ik iedere zondag naar de kerk en ik zag mijn klasgenoten en medestudenten een voor een afhaken. Op de duur waren we nog met twee en toen die andere ook wegbleef, hield het voor mij ook op.” (Noot: Hij was twintig in 1968 en beschouwt zich dan ook als een echte 68’er. Voor wanneer eens een objectieve en diepgaande kerkelijke reflectie over wat er in onze katholieke instellingen vanaf de jaren zestig van vorige eeuw allemaal is misgelopen?)

“Maar de Europese cultuur is doordrongen van de joods-christelijke erfenis. Als we in Europa iets gemeenschappelijks hebben, is het dat. Het is de basis van onze beschaving. Voor mijn part hadden we dat perfect in de proloog van de Europese grondwet kunnen schrijven.” (Noot: Dit is wel een heel frappante uitspraak vanwege een vrijmetselaar. Het ligt immers voor de hand dat de vrijmetselarij ertoe heeft bijgedragen dat elke verwijzing naar de joods-christelijke wortels van Europa uit de Europese grondwet werd geweerd.)

 “Ik zie dertigers van wie de vader doceert aan de KU Leuven, maar die zelfs niet meer weten welk kind precies in die voederbak ligt in de kerststal… Soms versta ik niet wat ze in die katholieke scholen uitrichten. Jongeren leren er misschien goed wiskunde, maar van de barmhartige Samaritaan hebben ze nooit gehoord.” (Noot: hoelang moet het nog duren vooraleer we dergelijke vanzelfsprekende consternatie zullen terugvinden in onze officiële kerkelijke communicatie?)

Op de vraag wat hij vindt in een vrijmetselaarsloge: “In de eerste plaats ga ik er voor het ritueel. Ik vind dat die in de loge op een indringender manier wordt beleefd dan in de Kerk… Ik vind het jammer dat in de Kerk de zin voor het sacrale verloren is gegaan… Het is te zakelijk geworden… De zin voor mystiek vind ik meer terug in de vrijmetselaarstempel.” (Noot: laat ons hopen dat vele liturgische vernieuwers deze woorden lezen en er de nodige lessen uit trekken).

Op de opmerking dat men in katholieke kringen van mening is dat media, politiek, gerecht en andere spelers van de vrijmetselarij samenspannen, bvb. bij de uitbreiding van de euthanasiewet naar minderjarigen: “Dat zijn netwerken die je inderdaad niet moet onderschatten. Ze bestaan. Als socialisten en liberalen elkaar ondanks hun ideologische tegenstellingen vinden, is de loge gewoonlijk niet ver weg.” (Noot: deze uitspraak uit de eerste hand over de vergaande invloed van de vrijmetselarij op het reilen en zeilen en zelfs op de wetgeving van onze “democratische rechtstaat”, bevestigt onze opinie hierover).

“Echtparen gaan tegenwoordig veel te snel uit elkaar. We hebben dat veel te gemakkelijk gemaakt. Kinderen zijn daar altijd het slachtoffer van … Vroeger was het misschien te rigide, maar nu wordt het hoogtijd om er nog eens over na te denken.” (Noot: laten we hopen dat hij niet de enige is, of een van de weinigen, die zich in de verschillende obediënties van de vrijmetselarij hierover zorgen begint te maken).

Op de vraag wat hem het sterkst trof in 2013: “Op wereldschaal ongetwijfeld de komst van de nieuwe paus. Hij is ontegensprekelijk de man van het jaar. Als gebeurtenis in de geschiedenis, als spiritueel en moreel leider, als voorbeeld en prediker.” (Noot: We zullen dit zeker niet tegenspreken en we hopen en bidden dat de uitstraling van deze paus niet alleen goed zou zijn voor het imago van onze Kerk, maar ook voor de resultaten van haar dienstwerk aan de zwakkeren en voor de groei van een hernieuwde cultuur van het leven).

Één reactie op “België”

Als het er op aankomt mee te zijn met de tijd, homoseks en homoseksuele relaties goed te keuren, laat het Belgisch episcopaat van zich horen, vooral bij monde van bisschop Bonny. Dit terwijl hun kerken verder leeglopen, en ze de Schrift, de paus en een hoge Vaticaanse Commissie negeren of tegenspreken.

Maar als het er op aankomt de gelovigen en tenslotte alle mensen op te roepen tot een leven waarin God een belangrijke plaats inneemt, tot een leven waarin de zondagse Eucharistie een must is, dan zijn ze niet thuis en hoor je ze niet.

De mode van de dag volgen, inclusief allerlei aberraties, is altijd gemakkelijker dan de authentieke christelijke boodschap concreet verspreiden.

Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s