België

Lieven Boeve onthult de ware reden van het ontslag van paus Benedictus XVI, met een zoveelste staaltje van theologische betweterij

16-07-2014

Als een man zich op 85-jarige leeftijd terugtrekt uit wat waarschijnlijk de zwaarste functie ter wereld is (hoofd van de katholieke Kerk, wereldwijd erkend moreel ankerpunt), moet daar dan absoluut een “geheime reden” voor worden gezocht? Zelfs als diezelfde man de mogelijkheid van zijn aftreden al enkele jaren voordien had aangekondigd? Voor Lieven Boeve blijkbaar wel en met de zelfverzekerdheid van een doorwinterde Leuvense theoloog onthult hij die geheime reden in zijn laatste boek “Theologie in dialoog”. In het weekblad Tertio van 2-7-14, pp. 10-11, licht hij dit toe, met een omstandige uitleg over de “cognitieve dissonantie” die Benedictus XVI zou gekraakt hebben. Op de keper beschouwd komt het hierop neer: de toonaangevende theoloog die de vorige paus was en is, had eindelijk begrepen wat Lieven Boeve ons al zo lang voorhoudt: “De beste manier om de wereld tot God te bekeren, is de Kerk tot Gods wereld te bekeren” (sic, op het einde van het artikel in Tertio).

Verstandig als hij is, spreekt Lieven Boeve over “Gods wereld” pas aan het eind van zijn commentaar. Daarmee ontlast hij zich van de noodzaak om te specificeren wat het verschil is tussen “Gods wereld” en de “wereld” op zich. Deze hooggewaardeerde hoogleraar in de “wetenschap” van de Allerhoogste, schijnt niet of niet goed te beseffen dat de leer van Christus geen “deal” kan sluiten met de “wereld”. Christus’ leer tart integendeel de wereld en daagt hem uit, zet hem voor schut, desnoods ten koste van het eigen leven (of bv. het statuut van hooggeëerde spitstheoloog). Dit is een basisgegeven binnen het christendom, niet het soort “dialoog” waarmee Lieven Boeve te koop loopt.

Als hij een beetje meer zelfkritiek had en wat minder theologische eigenwaan, dan zou hij inzien dat er in zijn concept van “dialoog” geen plaats is voor enige terechtwijzing van de wereld, maar dat die meer het karakter heeft van een goedkeurend napraten. Zijn verhaal (en dat van de Leuvense theologie in het algemeen) is vergelijkbaar met dat van de farizeeën, die het ook allemaal “wisten”, maar in feite het volk op sleeptouw namen, terwijl zij zoete broodjes bakten met de “wereld” van de toenmalige machthebbers. Het zwaartepunt van de huidige macht verschuift hoe langer hoe meer van het “mannelijke” zuiver militaire domein, naar het meer “vrouwelijke” domein van media, communicatie en professionele “image building”. In de westerse wereld is een groot deel hiervan in handen van de al of niet georganiseerde (en gekapitaliseerde) vrijzinnigheid. Dat is, in de praktijk, de “wereld” waarmee de Kerk volgens Lieven Boeve zo soft en nederig mogelijk in “dialoog” moet treden.

Aan het begrip “dialoog”, waarmee hij zowel in zijn theologische visie als op het vlak van de praktische aanpak van het katholiek onderwijs zo graag schermt, geeft hij de invulling die het best past in zijn theologische kraam. Het komt er gewoon op neer dat men zoveel mogelijk de “wereld” aan het woord laat en deze zo weinig mogelijk lastig valt met “dissonante” opinies. Op het theologische vlak belet de buffer van het gebruikte theologische jargon dit onweerlegbaar aan het licht te brengen. De onderliggende ideeënwereld komt vooral naar boven in zijn concrete affirmaties, zoals de hier aangehaalde, over het aftreden van paus Benedictus XVI.

“Dialoog” krijgt daarin de betekenis van “bekering”, niet van de wereld tot God, maar van Gods Kerk tot de wereld (die voor de gelegenheid tot “Gods wereld” wordt gepromoveerd). Op het ethisch vlak komt de manipulatie van het begrip “dialoog” nog duidelijker naar voor. Ook in deze voorpublicatie op zijn boek draait hij er geen doekjes om: “Zo lijken bijvoorbeeld seksueel-relationele en biomedische standpunten meer gebruikt te zijn om de identiteit van de kerk en haar autoriteit tegenover de wereld te versterken dan om, samen met de wereld, de zaak van de liefde in partnerrelaties en van de integriteit van het menselijk leven te dienen”. Hoe hij dit laatste hoopt te verwezenlijken met een wereld die o.a. het recht op abortus als een verworven mensenrecht wil vastleggen en zich in bochten wringt om al wie of wat niet heterofiel is van dienst te zijn en op te hemelen, maakt ofwel deel uit van zijn theologische fantasiewereld, ofwel is dat zijn zorg niet. Als de “Kerk” en haar paus zich maar koest houden en zich schikken naar de normen en raadgevingen van de “postmoderne” theologie, zal het volgens Lieven Boeve allemaal automatisch veel beter gaan…

De grote fout van Benedictus XVI was volgens dit theologisch brein dat hij te laat heeft ingezien dat zijn aanpak niet werkte. Hij heeft “een kerk voortgebracht die ten prooi is gevallen aan haar eigen vorm van hoogmoed: namelijk te willen spreken van bovenuit, in naam van God, en tot een wereld die zij veracht”. In naam van wie de Kerk dan wel moet spreken wordt niet vermeld (die van Lieven Boeve en geestesgenoten?).  Wat verder concludeert hij: “De kerk bleek uiteindelijk geen haar beter te zijn dan de wereld die ze wil bekeren”. Hiermee verwijst hij naar de interne schandalen die de laatste jaren aan het licht kwamen. Hierbij bezondigt hij zich aan een verwarring scheppende veralgemening. Hij zou moeten beseffen dat de begane wandaden niet door of in naam van “de Kerk” werden gepleegd, maar het werk zijn van individuen die in tegenspraak leven met de goddelijke richtlijnen die de Kerk verdedigt. Dat is het logische standpunt van de vorige paus. Maar volgens Lieven Boeve is dat fout, want het past niet in zijn theologische visie op een “dialoog”, waarin de Kerk zoveel mogelijk schuld moet bekennen.

Aldus komt onze grote denker over God en wereld tot het besluit dat Ratzinger werd geconfronteerd met een “cognitieve dissonantie”, vermits de Kerk in de praktijk niet voldeed aan de hoogstaande eisen en verwachtingen die hij had. De resulterende psychologische druk noopte hem tenslotte tot “dissonantiereductie” via zijn aftreden. Zou Benedictus XVI werkelijk zo wereldvreemd of naïef geweest zijn dat hij niets geleerd had uit de Kerkgeschiedenis en dat hij niet besefte dat ook de hedendaagse Kerk meer dan waarschijnlijk geïnfiltreerd is door een aantal postjesjagers en lieden met niet bepaald “heilige” bedoelingen, met alle gevolgen van dien voor haar geloofwaardigheid? De idee dat deze intellectuele kerkleider van wereldformaat pas op 85-jarige leeftijd tot de conclusie is gekomen dat er binnen de Kerk nogal wat gebeurt dat niet voorbeeldig is en dat dit de eigenlijke reden zou zijn van zijn ontslag, kan enkel voortspruiten uit het verstand van iemand die zelf gevangen zit in een denkkader waarin theoretische concepten primeren op realiteitsbewustzijn.  Dit soort theologen beweert de “waarheid op het spoor te zijn”, via hun interpretatie van wat een “dialoog” zou moeten zijn.

In plaats van kritiek te geven op het beleid van de voormalige paus, zou Lieven Boeve beter met een kritische blik het resultaat evalueren van het identiteitsbeleid in het katholiek onderwijs, gestoeld op het dialoogmodel waarvan hij de uitvinder en/of peetvader is. Naar schatting meer dan tienduizend jonge mensen, waarvan heel waarschijnlijk het grootste deel katholiek onderwijs hebben genoten, hebben zich de laatste jaren bekeerd tot de islam. In vele zondagsmissen kan men de jongeren op één hand tellen. Daarenboven werd het katholiek onderwijs van ons land evenzeer of meer geplaagd door kindermisbruik dan het bekritiseerde kerkelijk instituut. Redenen genoeg dus voor een gewone sterveling om ten prooi te vallen aan een ernstige vorm van “cognitieve dissonantie”, maar niet voor dit theologisch genie. Die heeft het immers veel te druk met het opsporen van dissonanties bij anderen en het “op het spoor komen van de waarheid in dialoog met de wereld”.

Wie het evangelie leest en het echt serieus neemt (dus niet volgens de gangbare Leuvense concepten) weet dat het conflict tussen Kerk en Wereld er altijd geweest is en er altijd zal zijn. Dat heeft Christus ons heel duidelijk te verstaan gegeven, in passages die evenwel niet goed kaderen in de theoretische recepten waarmee de huidige topman van het VSKO ons om de oren slaat. Lees o.a. Matth.5:11: Zalig zijt gij als men u om Mijnentwil beschimpt en vervolgt en vals beschuldigt van allerlei kwaad”. Deze woorden van Christus weerspiegelen de echte realiteit van de zogenaamde “dialoog” tussen Kerk en wereld. De ontelbare vervolgde christenen wereldwijd kunnen er van meespreken. Laten we luisteren naar de waarschuwingen van de Man die “door de wereld niet werd aanvaard” en het proza van Lieven Boeve en hen die de touwtjes van ons eertijds katholiek onderwijs stevig in handen hebben, met een diepe zucht naast ons neerleggen. Misschien is het goed om daarbij het volgend gebedje te prevelen: “Vader, vergeef het hen, want zij beseffen de dwaasheid niet van wat zij uitkramen”.

Één reactie op “België”

Als het er op aankomt mee te zijn met de tijd, homoseks en homoseksuele relaties goed te keuren, laat het Belgisch episcopaat van zich horen, vooral bij monde van bisschop Bonny. Dit terwijl hun kerken verder leeglopen, en ze de Schrift, de paus en een hoge Vaticaanse Commissie negeren of tegenspreken.

Maar als het er op aankomt de gelovigen en tenslotte alle mensen op te roepen tot een leven waarin God een belangrijke plaats inneemt, tot een leven waarin de zondagse Eucharistie een must is, dan zijn ze niet thuis en hoor je ze niet.

De mode van de dag volgen, inclusief allerlei aberraties, is altijd gemakkelijker dan de authentieke christelijke boodschap concreet verspreiden.

Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s